31/10/2006 · Kategori: anilar
Bayramda TÜRKMENİSTAN'ın başkenti
Aşgabat'a çocuklarımın yanına gitmiştim.
Önce şehirden birkaç görüntü...


Şehirin birçok yeri park olarak düzenlenmiş.
Eğer yolunuz düşerse mutlaka görmelisiniz.
Şehir planlaması çok güzel.Sokaklar tertemiz.
Bir tane çöp bulamazsınız.Doğunun Paris'i diyebilirim.
Atalarımız buralardan gelmiş..

Orta Asya'nın en büyük camisi bu şehirde.20 bin
kişilik bir cami.

8 Ayak denilen bir anıt.Altı müze olarak kullanılıyor.
Etrafı çok geniş park.


Eşim ve ben 8 Ayak'ın giriş bölümündeyiz.

Çadır restoran ve garsonu. Eski Türkler'in
kullandığı direksiz çadır.

Çadırın içi.Aslında yemek yerde oturarak yeniyor
ama bizim için masa hazırlamışlar.

Serdar Yolu.Halkı spor yapmaya teşvik etmek için
Sayın Türkmenbaşı'nın yaptırdığı 23 km uzunluğundaki
yürüyüş yolu.

Biz de yürüdük..

Merdivenleri epey çıktıktan sonra aşağının görünüşünü
fotografladık.

Epey yorulmuştuk aşağıdaki parkta dinlendik.

Firmamızın kuruluşunun 20.yılını kutlama yemeğindeyiz.

Yemekte dans grubunun gösterileri.


Oyuna kaldırılıyorum.Ama ben bilmem ki...

Eh.. biraz oynayalım bari.

Küçük oğlum kuzenine para takıyor.Coşmuşlar.

Büyük oğlum da keyifle seyrediyor.

Çocuklar için yapılmış disleylanddan görüntüler.Açılışı
yapılmış fakat son eksiklikleri tamamlanıyor.Misafir
olduğumuzdan gezmemize izin verdiler.Hem gezdik
hem de eğlendik.








Burası disleyland yönetim binasınnın kubbesinin iç görünüşü.
Türkiye'den giden güzel sanatlarda okuyan öğrencilerin kubbe
tavanına yaptıkları resim.O kadar güzel ki..Görmek lazım.


Firmamızın orada yaptığı konut binalarından biri.


Kendime aldığım patiklerim ve çantam.
Kalıcı Bağlantı
Yorum (12)
Yorum yaz!
29/8/2006 · Kategori: anilar
Okullar açılmıştı.Büyük bir heves ve istekle başladık.
Günler geçtikçe öğrencimin birinin geçen yıla nazaran
davranış bozukluğu olduğunu gördüm.Aslında hareketli
bir çocuktu.Fakat çok değişmişti. Agresif olmuş,arkadaş-
larını incitiyor,ödev yapmıyor,her söylenene tamam diyor
fakat uygulamıyordu.
Kendimi kontrol ediyordum çocuğa olan yaklaşımımda
bana göre yanlış yoktu.Ama ortada bir gerçek vardı ki, o
da çocuğun bozuk davranışlarıydı.Bu davranışların bozul-
ma sebebinin aileden kaynaklandığını düşünüyordum.Çün-
kü,çocuklar çok hassastır.Bazen eve gelen bir misafirden
bile etkilenirler.Hemen davranışları değişir.
Aile ile konuşmaya karar verdim.Okula çağırdım.Yaz ta-
tilinde neler yaptıklarını sordum.Çocuğun davranışlarının bo-
zulmasına sebep olabilecek bir ip ucu yakalamaya çalışıyor-
dum.Aile tamamen herşeyin yolunda olduğunu evde hiçbir
sorun olmadığını,çocukla yeterince ilgilendiklerini, sorunun
benden kaynaklandığını söylüyorlardı.Çok üzülmüştüm.
Araştırmalara başladım.Çocuğa ulaşabilmenin bir yolu ol-
malıydı.Eğitim uzmanları ve rehberlikteki arkadaşlarla konu-
şup çeşitli yöntemler buluyorduk.Bu yöntemleri uyguluyor-
dum ama yok yok.Düzelmiyordu.Bu arada aile ile de görüş-
melere devam ediyordum.Onlar beni suçluyordu.Ben de on-
larda kesin bir şeyler var da söylemiyorlar,herşeyi toz pembe
gösteriyorlar diye düşünüyordum.
Günler geçti.Bir gün anne okula geldi.Hocam dedi.
-Çok büyük sorunlarımız var.Ne yapacağımı bilmiyorum.
Size anlatayım da rahatlayayım.Belki de çocuğumun davra-
nışları bundandır,dedi.
Anlatmaya başladı ki dondum kaldım.O an ne diyeceğimi
bilemedim.Şimdi çocuğa hak veriyor ve daha kolay yardımcı
olacağımı düşünüyordum.
Anneyi teselli edip gönderdim.Başladım çocukla konuşma-
ya.Çocuk meseleleri bildiğimi öğrenince daha rahatladı.Konu-
şuyorduk ve bu konuştuklarımız aramızda sırdı.Kimseye söy-
lemeyecektik.
Günlerden cumartesi idi. Telefon çaldı.Açtım ki bu anne.
-Hocam çok bunaldım,size gelebilir miyim? dedi.
Buyur ettim.Geldiler.
-Çocuğun yanında konuşmayalım,dedim.Fakat olay çığırın-
dan çıkmıştı.Çocuğun bilmediği yoktu.
Konuştuk.O biraz rahatladı.Ben de elimden geldiğince,dili-
min döndüğünce teselli ettim.Okulun yıl sonu pikniğine davet
ettim.Olur dedi.Çocuktan da ödevlerini yapacağına dair söz
aldım.Gittiler.Ben bir süre "nasıl yardımcı olabilirim"diye dü-
şündüm.Aklımda hep onlar vardı.
Pazartesi okula gittim.Ödevlere bakarken çocuğun ödev yap-
madığını gördüm.
-Hani anlaşmıştık.Ödevini yapacaktın,dedim.
Çocuk:
-Öğretmenim,akşam babam anneme tabanca çekti Onun için
yapamadım,dedi.
Öylece kalakaldım.Ne yapabilirdim? Acaba çocuğu bir süreli-
ğine ellerinden alsam mı diye düşündüm.
Piknik günü anne gelmedi.Geziye gideceklermiş.Hazırlık
yapması gerekiyormuş.Tamam dedim.Aman iyi olsunlar da
gelmesin diye düşündüm.
Pazartesi okula gittim.Müdürün beni çağırdığı haberi geldi.
Gittim.Müdür:
-Otur,dedi. Oturdum.
-T..... senin öğrencindi değil mi?
-Evet.Ne oldu? Bir şey mi var?
-Başın sağolsun.Ailece trafik kazasında vefat etmişler,dedi.
Başımdan aşağıya kaynar sular döküldü.Dizlerimin bağı çö-
züldü.
-Kesin arabada kavga ettiler,diye bağırdım.Beni sakinleştir-
diler.
Sınıfa gittim.Arkadaşlarına ne diyecektim? Onların da kötü
etkileneceklerini düşünerek, hiçbirşey söylememeye karar
verdim.
Günler geçti.Sırası boştu.Çantası,hırkası oradaydı.Çocuklar
soruyorlardı. "T.....nerede? Neden gelmiyor"diye
Ne diyeyim? "Kaza geçirmişler,hastahanede.İyileşince
gelecek."diyerek oyalıyordum.
-Hastahaneye gidip ziyaret edelim,diyorlardı.
-Tamam ayarlayınca gideriz,diyordum.
Karne günü gelmişti.Bilgisayardan çıkan karnelerin arasında
onunda karnesi vardı.
GEÇTİ PEKİYİ....
Geçti ama nereye?
Günahsız bir yavru anne ve babasının kurbanı olmuştu..
Anılarımı yazmaya başladığımda bir gece gözümün önüne
geldi.Sanki beni de yaz diyordu.Yazacağıma söz verdim.
Karnesini saklıyorum.Zaman zaman elime geliyor.Yüzündeki
masum ve tedirgin ifadeyi hatırlayıp,gözyaşlarımı tutamıyo-
rum.Bu anıyı da ağlayarak yazıyorum.Keşke elmden birşeyler
gelebilseydi.....
GEÇTİ PEKİYİ
Kalıcı Bağlantı
Yorum (4)
Yorum yaz!
27/8/2006 · Kategori: anilar
Kaç gün oldu saymadım ama bana çoooook uzun geldi.
Nedenini bulamadığımız bir sebepten blogcu com tamamiyle
kilitlenmişti.Hiçbir sayfaya erişemiyordum.Bütün çabalarım da
sonuç vermedi.Hatta bir ara başka bir bilgisayardan blog sayfamı
kopyalayarak diğer bloglardan sayfa açmayı bile düşündüm.Ama
sonuçta sizlere ulaşamıyordum. Onun için vazgeçtim.Beklemekten
başka çarem yoktu.
Bu arada eşim iş nedeniyle 4 günlüğüne Almanya'nın Berlin şehri-
ne gidiyordu.Ben de ona eşlik ettim ve gittik. Giderken oranın hava
durumuna bakarak ona göre giysiler aldık.İstanbul sıcak olduğu için
buradan ona göre çıktık.Uçak inerken yolcularda bir hareketlenme
oldu.Herkes kazaklarını,kalın giysilerini giyinmeye başladı.Tabi biz-
de hiçbir hareket yok.Havaalanından dışarıya çıktık ki bir soğuk bir
soğuk.Üstelik yağmur yağıyor.Oralarda valiz açmayalım diye düşün-
dük.Taksi beklerken dondum.Bu ne hava! Hava durumu 23 derece
diyordu ama 18 derece bile değil diye düşündük.Otele vardık.Oda-
mıza çıktık.Çok sıcakmış gibi bir de klima çalışıyordu. Hemen klima-
yı kapattık.Kalın diye götürdüğümüz baharlıklarımızı giydik.Eee ne
yapapacağız şimdi? Yağmur yağıyor ve soğuk.Neyse biraz sonra yağ-
mur durdu.Kendimizi dışarı attık ve gezmeye başladık.Eşim daha
önce de gittiği için bildiği yerleri bana tanıtıyordu.Günü iyi bir şekil-
de bitirdik.
2.gün hava soğuk ama güneşliydi.Bu gün nereye gidelim diye
gezinirken üstü açık otobüslerin şehir turu yaptıklarını gördük ve
tura katıldık.Bir bölgede fotograf çekelim diye yarım saatliğine in-
dirdiler.Fotografımızı çektik.Daha zaman vardı.Orada bulunan bir
kafede kahve içelim diye oturduk.Otobüsü görüyorduk.Bir de baktık
ki hareket etti gidiyor.
Eşime:
-Hadi gidelim otobüs gidiyor,dedim.
O da.
-Yok canım,daha zaman var,dedi.
Ama otobüs gitti.Hiç aramadılar.Hani burada 2 kişi vardı demediler.
Biz orada kaldık.Fakat daha iyi oldu.Gönlümüzce gezdik.
Eşim görüşme yapmaya gitti.Ben de oranın ünlü Ka De Ve alışveriş
merkezini gezdim.Dönüşte bir kafede çay içmek istedim.Çayı iste-
dim parayı verdim.Kızcağız parayı kontrolden geçirdi.Sahte değildi
ama üstünde bir damga vardı.
- Bu nedir,diye sordu.
Çok iyi ingilizce bilmiyorum.Kendi kendime bizim ülkede döviz bü-
roları paraya damga basarlar diye nasıl söylemem gerektiğini düşü-
nürken kızcağız:
-Türk müsün?diye sordu.
-Evet,dedim.
-Ben de Türküm, dedi.
İkimiz de rahatlamıştık.İzah ettim.Oda:
-Böyle damgalı bir para görmemiştim.Patronuma ne derim,diye
telaşlandım dedi.
-Siz oturun.Bulaşığımı yıkayayım da yanınıza geleyim,dedi.
İki arkadaşı da geldi.Çay içtik.Sohbet ettik.Çok güzel zaman geçirdik.
3.gün sabah baktık ki yine yağmur yağıyor ve soğuk.Eşimle düşün-
dük burada üşümektense gidip İstanbul'da terleyelim dedik ve dön-
meye karar verdik.Bilet olayını hallettik.Zamanımız vardı.Gezmemiz
gereken hayvanat bahçesine gittik.Orayı da gördük ve havaalanına
yollandık.
Artık evdeydik.Ohhh sıcak ısındık.Evde olmak çok güzel.
Blog sayfamı da kontrol ettim açılmış.Çok sevindim.
Berlin çok güzel. Şehir planlaması çok iyi, temiz.Çok beğendim.
Bir atasözümüz:
-Bülbülü altın kafese koymuşlar,ah vatanım demiş,der.
Ben de öyle diyorum.Ne olursa olsun vatanımdan güzeli yok.
ZAFER BAYRAMI'nı kutladığımız şu günlerde bize böyle
güzel bir ülkede yaşama fırsatı sunan, bu ülke için savaşmış
ULU ÖNDER ATATÜRK!ü ve ŞEHİTLERİMİZİ saygıyla
anıyor,tanrıdan rahmet diliyorum.
Kalıcı Bağlantı
Yorum (1)
Yorum yaz!
8/8/2006 · Kategori: anilar
Bir köyde çalışıyordum Köyde yaşayan halkın erkeklerinin
bir kısmı kışın çalışmak için İstanbul'a gelirdi.
O sene 1. sınıf okutuyorum. Kış geldi.Kar yağmaya
başladı.O zamanlarda kalorifer yok. Okul soba ile ısınıyordu.
Çocuklardan biri sabah okula gelince doğru sınıftaki
sobanın başına geçer arkası yırtılmış lastik ayakkabısını çıka-
rır, içindeki karları silkeler sobada kurutmaya çalışır ve ders
başlayınca giyinip otururdu.
Bir gün sınıfa girdiğmde masamın üzerinde kağıda sarılı
bir avuç peynir şekeri (Ben öyle biliyorum. Bazıları da Konya
şekeri diyor.) gördüm.
-Bunu kim getirdi?diye sordum.Arka sıralardan gözlerinde
mutlulk, dudaklarında gülümseme ile bir ses:
-Ben getirdim, dedi. Çocuğun yüz ifadesinden evde bir mut-
luluk olduğu belliydi. Sordum.
-Ne oldu çocuğum? Niçin getirdin?
-Öğretmenim babam İstanbul'dan geldi, dedi. Babası çalışmaktan
dönmüş, ona getirdiği şekerleri o da arkadaşarıyla paylaşmak için oku-
la getirmişti. Bu çocuk yırtık ayakkabısından karları silkeleyerek
tekrar giyinen çocuktu.
ÇOCUĞUM SENİ ,GÜLÜMSEMENİ, GÖZLERİNDEKİ
MUTLULUĞU HİÇ UNUTMADIM UNUTAMAM.
Yurdumuzun birçok yerinde hala bu çocuğun durumunda olanlar var.Bunu biliyoruz.Bu durumda olan çocuklar için ne düşünüyorsunuz?
Kalıcı Bağlantı
Yorum (4)
Yorum yaz!
7/8/2006 · Kategori: anilar

Büyük oğlum 4. sınıftayken okuldan geldi. Ödevlerini yap-
maya başladı. Biraz sonra sızlanarak ve ağlamaklı bir şekil-
de problemlerini çözemediğini söyledi. Ben de gel beraber
çözelim dedim. O zaman daha da ağlamaklı bir şekilde :
-Hayır olmaz, sen 1. sınıf okutuyorsun bunları bilemezsin
ki,dedi.
- Peki o zaman, dedim.( Komşum da öğretmendi.)
-Seni komşu teyzeye götüreyim onunla çalış olur mu, dedim.
Kabul etti. Çalışması bitip geldiğinde artık öğrenmişti.
Yüzü gülüyordu.
Yaseminozgen arkadaşımın sayfasında okuduğum "GENİŞ
YÜREKLER" anısı benim de bu anımı çağrıştırdı.
Kalıcı Bağlantı
Yorum (0)
Yorum yaz!